کانال تلگرام عرفان و حکمت
عرفان وحکمت
در پرتو قرآن وعترت
دانشنامه
  • مقاله

    بخش مقالات و یادداشتها دربرگیرنده نوشته‌های علمی‌ای است که شرائط درج در بخش دانشنامه را ندارد.
    مقاله متنی علمی است که نسبة طولانی و دارای ارجاعات و تحقیق باشد.
    یادداشت یا فیش متن علمی کوتاهی است که می‌تواند در دراز مدت تأمین کننده محتوای یک مقاله باشد.
  • دانشنامه

    دانشنامه، به ارائه مباحث علمی کلی و جامع مربوط به یک مدخل می‌پردازد.
    منظور از مدخل در اینجا یک اصطلاح (مانند: توحید افعالی، اعیان ثابته و...) یا اسم خاص (کتاب، شخصیت و ...) یا موضوع خاص (مانند: ادله وحدت وجود، تاریخ فلسفه، ...) است که به طور طبیعی در فضای مجازی مورد جستجو قرار می‌گیرد.
    در ذیل مدخل‌ها می‌توانید به فهرست مقالات، یادداشتها و پرسش و پاسخهای مرتبط با آن موضوع نیز دست پیدا کنید. بخشی از محتوای مدخل‌ها برگرفته‌ای از یک متن دیگر است که می‌توانیداز طریق عنوان «متن اصلی» به آن مراجعه کنید.
عرفان و حکمت > دانشنامه > آیت الله سید ابوالقاسم خویی

آیت الله سید ابوالقاسم خویی

انتشار: دوشنبه ۱۱ شعبان ۱۴۳۸ - بروزرسانی: سه‌شنبه ۱۹ شعبان ۱۴۳۸
نویسنده: شیخ روح الله شفیعیان

آیة‌الله سید ابوالقاسم خویی رحمه الله

جدای از آنکه ایشان ابداً نیاز به معرفی ندارند معظم له فقیه و مرجع تقلید هستند و معرفی ایشان اساساً با موضوع پایگاه عرفان و حکمت در پرتو قرآن و عترت مستقیماً ارتباطی ندارد اما از آنجا که برخی اینگونه تبلیغ می‌کنند که آیت الله خویی با عرفان و عارفان ارتباط خوبی نداشته‌اند لذا در اینجا گوشه‌ای از ارتباطات ایشان با اهل عرفان و توحید را بیان می‌کنیم:

رایطۀ علمی مرحوم علامه طهرانی با آیت‌الله خویی

آیة الله حاج سید محمد صادق حسینی طهرانی مدظله فرزند ارشد مرحوم علامه طهرانی دربارۀ والد معظم خود می‌فرمایند:

مى‌فرمودند: زمانى كه در نجف أشرف، خدمت مرحوم آية الله خوئى درس خارج اصول مى‌خوانديم، ايشان تصميم داشتند يك درس خارج فقه نيز شروع كنند، ولى آن را مشروط كرده بودند به شركت دو نفر از تلامذه خود و فرموده بودند: «اگر دو نفر در اين درس حاضر شوند درس را آغاز مى‌كنم.» آن دو نفر يكى حضرت علّامه والد رضوان الله تعالى عليه بودند و ديگرى حضرت آية الله سيستانى مدّظلّه‌العالى.

و نيز مى‌فرمودند: هنگامى كه تصميم داشتم از نجف أشرف به طهران مراجعت كنم، مرحوم آية الله خوئى به من فرمودند: «آقا سيّدمحمّدحسين! شما در نجف بمانيد و به طهران نرويد؛ اگر در اينجا بمانيد بعد از من لا يَخْتلِف علَيكَ اثْنان.» يعنى حتّى دو نفر از علماء هم در مرجعيّت شما اختلاف نمى‌كنند.[۱]

مقالات مرتبط

پانویس

۱. نور مجرد، ج ۱، ص ۶۵.