عرفان و حکمت
عرفان و حکمت در پرتو قرآن و عترت
تبیین عقلی و نقلی عرفان و حکمت و پاسخ به شبهات
صفحه‌اصلیدانشنامهمقالاتپرسش پاسختماس با ما
تلگرام

چرا بعضی انسان‌ها دچار احساس پوچی می‌شوند؟

چرا بعضي انسانها دچار احساس پوچي مي‌شوند؟

آیت الله جوادی آملی
پاسخ:۱

منبع: نسيم انديشه دفتر اول - صفحه ۱۷۳ و ۱۷۴


براي آنكه با هدف كار نمي‌كند. از معصومان رسيده است:

«النّاسُ مَعادنُ كمعادنِ الذّهبِ و الفضّة»[۱]؛ انسانها مانند معادن نقره و طلا هستند كه در درون خود گوهر مي‌پرورانند. البته انسان مانند موزه نيست كه اشياي گرانبهاي جهان خارج را در آن جمع مي‌كنند. انسان چون درياست كه در درون خود گوهر مي‌پرورد:

چو دريا به سرمايه خويش باش

هم از بود خود سود خود بر تراش [۲]

همه گوهرهاي دريا، پرورش يافته خود درياست و كسي از خارج آنها را در دريا نمي‌ريزد. انسان از هر دريايي درياتر است و از هر اقيانوسي اقيانوس‌تر؛ وقتي مي‌تواند گوهري بپروراند، چرا احساس پوچي كند. احساس پوچي در انسان به معني پوچي دنيا و متعلقات آن است. اينكه هر روز يكي مي‌رود و ديگري به جاي او مي‌نشيند، نشانه ناپايداري و پوچي مقامات دنيوي است.

پانویس

۱. الكافي، ج ۸، ص ۱۷۷.

۲. كليات نظامي گنجوي، ج ۱، شرفنامه، ص ۶۵۴.