عرفان و حکمت
عرفان و حکمت در پرتو قرآن و عترت
تبیین عقلی و نقلی عرفان و حکمت و پاسخ به شبهات
صفحه‌اصلیدانشنامهمقالاتپرسش پاسختماس با ما
تلگرام

آیا نزول بلا برای تطهیر مومنین از گناهان حتمی است؟

درکتاب معادشناسى ج۲ صفحه۱۲۲ علامه ذکر ميکند که مومنى که دردلش غل وغشى نيست وتظاهر به ريا ندارد اگراحيانا غفلتى ازاوسرزدوگناهى کرده خداونددردنيابه اوگوش مالى ميدهدوبه بعضى گرفتارى هاى دنيويه مبتلاساخته تا کفاره گناهان باشدوپاک شود.

حال بنده گناهکاروعاصى به درگاه حضرت حق هستم.چراچيزى جزرحمت ومهربانى نديده‌ام وبه بالايامبتلانشدم.وهرچه ديدم خيرمحض بوده.آياخداوندمتعال نميخواهد من را با گرفتارى پاک کند؟يامراباعقوبت آخرت گذاشته!

هرچند بعد از گناه وخطا در توان خود توبه نموده ودرصددبازگشت بوده ام اماگناهان سنگين بوده وهلاکت بار.امانه تنهاگرفتارنشدم بلکه ذات اقدس الله خداوندى رابرايم تمام کرده.

اينک باتوجه به مطلب علامه آيادرموردکسى که استغفار کند مطلب ساقط شده؟ يابعد از استغفارهم براى پاک شدن بايد بلايايى چشيد. هرچند چه بلايى بالاتر از شرم گناه براى عبداست!

بسوزان مارابه هرطريقى که ميپسندى

که آتش زتو و خاکسترازما

حاج شیخ محمد حسن وکیلی
پاسخ:۱

آن قدر که حقیر می‌دانم ظاهرا حدود دقیق این مسائل برای بندگان قابل ادراک نیست و عوامل بسیاری زیادی از حکمتهای الهی در آمدن بلایا و عدم آن دخیل است. یکی از آنها اراده خداوند به تطهیر یا ترفیع درجه مؤمن است که به تعبیر روایات میزان آن تابعی از درجه معنوی اشخاص است و هر چه شخص مقرب تر شود بلا بیشتر میشود ولی فقط این مسأله نیست. میزان صدقه و خیرات و احسان به غیر و دعای خود انسان و اطرافیان و ... در میزان بلا کاملا مؤثر است و گذشته از اینها هر کس به حسب اصل و حقیقتش تقدیری دارد و راه خاص خود را باید طی کند و مسیر همه یکسان نیست.

لذا کمی بلایا دلیل بر اعوجاج راه انسان نیست گرچه مسلما مراتبی از سلوک هست که بدون بلاء قابل طی شدن نیست گرچه کم و زیاد و دارد

و البته مسلما استغفار هم در دفع بلایائی که تطهیری است (نه بلایای ترفیعی) مفید است.

ضمنا بزرگان میگویند بنده نباید تقاضای بلاء کند و باید از خداوند بخواهد که او را با عافیت و لطفش تادیب و تربیت کند نه با بلاء و عقوبت الهی لاتؤدبنی بعقوبتک و آنچه در برخی اشعار آمده است کلمات برخی عشاق است که از سر عشق و به اقتضاء حال خاص خود گفته اند و ما موظف به دعاء به عافیت هستیم. خیلی جرأت میخواهد که انسان ادعا کند که طاقت چشیدن آتش و خاکستر شدن را دارد. در کتب علمای اخلاق و عرفان اینطور میگویند.