کانال تلگرام عرفان و حکمت
عرفان وحکمت
در پرتو قرآن وعترت
دانشنامه
  • مقاله

    بخش مقالات و یادداشتها دربرگیرنده نوشته‌های علمی‌ای است که شرائط درج در بخش دانشنامه را ندارد.
    مقاله متنی علمی است که نسبة طولانی و دارای ارجاعات و تحقیق باشد.
    یادداشت یا فیش متن علمی کوتاهی است که می‌تواند در دراز مدت تأمین کننده محتوای یک مقاله باشد.
  • دانشنامه

    دانشنامه، به ارائه مباحث علمی کلی و جامع مربوط به یک مدخل می‌پردازد.
    منظور از مدخل در اینجا یک اصطلاح (مانند: توحید افعالی، اعیان ثابته و...) یا اسم خاص (کتاب، شخصیت و ...) یا موضوع خاص (مانند: ادله وحدت وجود، تاریخ فلسفه، ...) است که به طور طبیعی در فضای مجازی مورد جستجو قرار می‌گیرد.
    در ذیل مدخل‌ها می‌توانید به فهرست مقالات، یادداشتها و پرسش و پاسخهای مرتبط با آن موضوع نیز دست پیدا کنید. بخشی از محتوای مدخل‌ها برگرفته‌ای از یک متن دیگر است که می‌توانیداز طریق عنوان «متن اصلی» به آن مراجعه کنید.
عرفان و حکمت > دانشنامه > آداب المریدین

آداب المریدین (کتاب)

تغییر عنوان از: آداب المریدین
انتشار: شنبه ۲۶ شوال ۱۴۳۵

آدابُ الُمُریدین، كتابی است عرفانی به زبان عربی، نوشتۀ ضیاءالدّین ابوالنّجیب عبدالقاهر سهروردی (۴۹۰ـ۵۶۳ق)، از مشایخ بزرگ صوفیان كه ضمن آن از اصول اعتقادات صوفیان، احوال و مقامات سالكان، شَطْحیات صوفیان، آداب صوفیان در سفر و حضر و سّماع و جز آن سخن به میان می‌آید.

کتاب آداب المریدین

آدابُ الُمُریدین، كتابی عرفانی به زبان عربی، نوشتۀ ضیاءالدّین ابوالنّجیب عبدالقاهر سهروردی (۴۹۰ـ۵۶۳ق/۱۰۹۷ـ ۱۱۶۸م)، از مشایخ بزرگ صوفیان. این كتاب یك مقدّمه كوتاه و ۲۷ فصل دارد كه ضمن آنها از اصول اعتقادات صوفیان، احوال و مقامات سالكان، شَطْحیات صوفیان، آداب صوفیان در سفر و حضر و سّماع و جز آن سخن به میان می‌آید.

نویسنده با نقل شواهد و سخنانی از مشایخ سلف، خود نیز به اظهار عقیده پرداخته و دستورهایی داده است.

این كتاب از آغاز تألیف مورد توجّه صوفیه و «مستمسك جمیع ارباب طریقت»[۱] بوده است. از آن میان، شهاب‌الدّین ابوحفص عمر بن محمّد سهروردی (۵۳۹ ـ۶۳۲ق/۱۱۴۴ـ ۱۲۳۵م)، برادرزاده نویسنده، در نوشتن كتاب عوارف المعارف این كتاب را مبنای كار خود ساخته است. نیز ابوالمفاخر سیف‌الدّین یحیی باخَرزی (۵۸۶ ـ۶۵۹ق/۱۱۹۰ـ۱۲۶۱م) در بخش دوم كتاب اورادُ الاَحباب از این اثر بهره فراوان برده است.

همچنین متن كامل آداب المریدین در سده ۸ق/۱۴م به وسیله عمر بن محمّد بن احمد شیركانی به فارسی روان ترجمه شده است. محمّد یوسف حسینی، ملقّب به گیسودراز، در ۸۱۳ق/۱۴۱۰م آن را به فارسی ترجمه و شرح كرده و همین شرح و ترجمه همراه با متن عربی در ۱۳۵۸ق/۱۹۳۹م در هند به چاپ رسیده است. متن عربی آداب المریدین همراه با ترجمه فارسی عمر شیركانی در ۱۳۶۳ش، به كوشش نجیب مایل هروی در تهران چاپ و منتشر شده است.

مآخذ:

  • ۱. آستان قدس، فهرست، ۶/۳۷۳ـ۳۷۴؛
  • ۲. آقابزرگ، الذریعه، ۱/۲۸ـ۲۹؛
  • ۳. حاجی‌خلیفه، كشف الظّنون، استانبول، مطبعه‌الیهیه، ۱۹۴۱م، ۱/۴۳؛
  • ۴. خوانساری، محمّدباقر، روضات الجنّات، ۱۳۰۷ق، ۲/۳۳۶؛
  • ۵. سهروردی، عبدالقاهر بن عبدالله، آداب المریدین، به كوشش نجیب مایل هروی، تهران، مولی، ۱۳۶۳ش، مقدّمه؛
  • ۶. شورای ملی (سابق)، فهرست خطی، ۵/۴۹۷؛
  • ۷. كتابخانه مركزی و مركز اسناد، فهرست میكلروفیلمها، ص ۴۳۵؛
  • ۸. مدرّس، محمّدعلی، ریحانه‌الادب، تبریز، شفق؛ ۱۳۴۶ش، ۷/۲۸۲ـ۲۸۳؛
  • ۹. منزوی، احمد، فهرست نسخه‌های خطی فارسی، ۲/۱۰۱۳.

پانویس

۱. آداب المریدین، مقدمه، ۲۸، به نقل از عوارف المعارف

عناوین دیگر این نوشتار
  • آداب المریدین (کتاب) (عنوان اصلی)
  • کتاب آداب‌المریدین